DE FOTO'S

Voor de grotere versies; click op de foto's!

Nadat Loek Mechie en mij heeft aangestoken en we beiden flink verkouden geworden waren, hebben we hem zo maar door Florida gestuurd ;-)

Ff chillen in het monster genietend van een lekker koud drankje uit onze koelbox kermit

Loek en het monster wat ons veilig door Florida, South Carolina en Georgia heeft vervoerd.

Bezoekje aan Boggy Creek, vlakbij ons logeeradres waar we een ritje met de airboat maken en onderweg alligators en ander wildlife spotten.

Deze jongeman lag lekker van het zonnetje te genieten.

Een van de ontbijttenten; een echte ouderwetse 'Denny's Diner'.

Epcot in kerstsfeer; bij aankomst worden we begroet door Mickey & Minnie!

De grote kerstboom in Epcot is 's avonds prachtig verlicht!

Donald Duck, prominent bewoner van alle Disney parken, wilde natuurlijk even op de foto ;-)

Onderweg in Charleston, South Carolina. Loek en Martin bestuderen de kaart; ehhh waar zijn we ook alweer?

Boone Hall Plantation, Mt Pleasant, South Carolina uit ca. 1743 is behalve van groot historisch belang, ook de set van bekende tv series zoals o.a. North & South.

De nog overgebleven slaven vertrekken zijn een stille getuige van het leven op de plantage in het verleden.

De werkelijk indrukwekkende oprijlaan naar Boon Hall Plantation met hele oude 'real live oaks'.

Carol singers op straat in Savannah, Georgia. Zo kom je helemaal in de kerststemming!

Savannah; het kerkje beroemd geworden in de film 'Forrest Gump' Vanaf hier waaide het veertje aan het begin van de film naar beneden.

Hier stond het bankje (staat nu in het museum in Savannah) waar Forrest, wachtend op de bus, zijn levensverhaal vertelde.

De six pence pub in Savannah; hier hebben we heerlijk geluncht en genoten van een engels biertje.

River Street ligt lager als de stad aan de Savannah Rivier en is zeker een bezoekje waard.

Een van de oude boten waarmee je een tochtje over de Savannah River zou kunnen maken.

Savannah City Market is ook een leuk gebied om doorheen te dwalen met al zijn kleine winkeltjes en restaurantjes.

Donner, Rudolph (?) en Blixen poseren voor een foto ;-)

Disney's the Magic Kingdom by night is magisch.

Tijdens de speciale kerst parade.

Een van de vele kerstversieringen bij ons in de straat.

Tijdens ons dagje naar de westkust van Florida (st. Petersburg eo) bezoeken we ook Saw grass lake park en doen er een hike waarbij we meerdere knabbel & babbels tegenkwamen o.a.

Hier moet je heel lang wachten!

En ook deze dames en heren zwommen er in het wild overal lustig op los; uit hun modderpoel gekropen en genietend van de warme zon!

De mooie kustlijk aan de golf van Mexico bij Fort Desoto Park waar we nog heerlijk hebben genoten van het lekkere zonnetje en zelfs even het water zijn ingeweekt (brrrrrr)!

DE LAATSTE DAG & DAN WEER TERUG NAAR HUIS

De kerstsfeer zit er bij ons allemaal goed in, overal (en ik bedoel echt o v e r a l) hoor je kerstliedjes uit de radio, geluidsboxen e.d. galmen. Elk radiostation, elk restaurant, alle winkels, in de malls, in de outlets wordt je getrakteerd op de bekende nummers zoals "All I want for chrismas, Feliz Navidad en het onvermijdelijke, iet wat raar klinkend in het zonnige warme Florida, I'm dreaming of a white christmas". Overal is het ook al versierd en wat mij persoonlijk het meest aanspreekt zijn wel de vele lichtjes, ornamenten e.d. in de straten, zo ook onze straat die zeer goed vertegenwoordigd is. Het begon, vlak nadat we waren aangekomen met een huis maar vandaag op de laatste dag van onze vakantie is toch wel driekwart van de straat voorzien van kerstlichtjes; het ene huis nog mooier en uitbundiger versierd als het andere. Een traditie waarvan ik vind dat we die in Nederland ook maar eens wat meer moeten gaan overnemen :-) Ik ga alvast een start maken, heb twee dozen gekleurde lichtjes bij Wallmarkt weggekaapt en de intentie deze week, na thuiskomst, ermee aan de slag te gaan. Maar goed dit ter zijde want we hebben het hier over de laatste dag van onze vakantie en we hebben bedacht dat we deze in de Mickey Mouse Staat geheel in stijl moeten afsluiten en wel met een bezoek aan het Magic Kingdom, of te wel Disneyland! Als we op de site kijken naar de openingstijden komen we er niet helemaal wijs uit want het park zou maar tot 7 uur open zijn omdat daarna Mickey's Christmas Party van start zou gaan en wat we ons daar dan weer van voor moesten stellen? We besluiten, na op ons gemak nog een keer genoten te hebben van ons kopje koffie s morgens bij de pool, daarna eerst heerlijk uitgebreid 'uit' te ontbijten en dan rijden we de borden volgend naar de juiste ingang voor het juiste park (er is er hier namelijk niet een, maar zoals de meeste van jullie weten meerdere, die allemaal aparte ingangen en faciliteiten hebben). We betalen netjes onze $14.00 om te mogen parkeren op aanwijzingen van de parkeerwachten om vervolgens plaats te nemen in het treintje richting de ingang van het park. De begeleider van onze tram laat ons onderweg meerdere malen weten dat het belangrijkste stukje informatie dat we vandaag zullen krijgen is, WAAR we ons monster geparkeerd hebben omdat er zo ongeveer 11.000 (!!!) auto's geparkeerd staan. Tja als je het dan niet weet dan wordt het even zoeken vanavond. Aangekomen bij de ingang sluiten Loek en ik aan in de ene rij en Mechie en Martin bij een andere iets verder op in een soort onderling wedstrijdje 'wie is het eerste binnen' ;-) Mechie en Martin zouden deze competitie duidelijk gewonnen hebben, want ze voegen zich triomfantelijk hun kaartjes tonend, bij ons. Het verschil zit hem in de informatie verstrekking van de medewerkster achter de kassa. De onze begint meteen een heel verhaal over de twee verschillende tickets en tarieven die vandaag gelden i.v.m Mickey's Christmas Party. Zij adviseert ons om voor dit kerstgebeuren een kaartje te kopen. Je mag dan om 16.00 uur het park in wat verder voor deze groep open is tot 00.00 uur. We kijken op ons horloge en zien dat het pas 12.00 uur is, we 'hebben dan dus nog wel even', maar eigenlijk voelen we daar wel wat voor want ons wordt een mooie kerstparade, spectaculair vuurwerk en optredens en lasershow bij het kasteel van Doornroosje beloofd; wie wil dat nou niet missen? Een klein probleempje want Mechie en Martin, die twee kassa's verder opstonden hebben van dit alles niks gehoord en dus gewoon een regulier kaartje gekocht. Wat nu? De dame achter onze kassa blijkt de echte christmas spirit te hebben en zegt dat ze dat wel even regelt. Of M & M even willen aanwijzen bij welke kassa ze 'geholpen' zijn, leveren hun kaartjes weer in, er wordt een creditcard restitutie gedaan en ook zij zijn klaar om de kaartjes voor het spektakel van de Kerst show te kopen. Met nog een kleine 4 uur totdat we het park in mogen gaan we terug met het trammetje naar de parkeerplaats waarvan we denken ons monster te hebben achtergelaten; gelukkig goed onthouden en zo teruggevonden. Mooi de tijd nog om een broek te gaan ruilen bij de Nike store in een van de twee outlets. Loek had er eerder die week een broek gekocht maar waarschijnlijk zijn bril niet opgehad want toen ik de broek van alle tags en kaartjes wilde ontdoen bleek het om een exemplaartje XXL te gaan en om daar in te passen moet ie toch echt een hele tijd langer in Florida blijven en nog veel meer van die ontbijtjes verorberen! Martin besluit dat ie op de valreep ook echt niet zonder 2 nieuwe spijkerbroeken van onze Tommy kan en dus zetten we maar weer eens koers naar de dichtstbijzijnde outlet waar we onszelf eerst maar even trakteren op een vaas (een glas of beker kun je het niet echt niet noemen) cola want we hebben dorst. Na de regen van gisteren is het weer vandaag weer als vanouds namelijk! We ruilen zonder problemen de broek (waarvan we niet eens meer de rekening hadden en de tags er ook al afgetrokken waren; wat zijn die Amerikanen wat dat betreft toch heerlijk relaxt), kopen vervolgens de 2 spijkerbroeken, verorberen nog een lekker ijsje (het is tenslotte vakantie) en rijden terug naar de parkeerplaats van het Magic Kingdom. Het is een stuk drukker als vanmorgen, we nemen weer het trammetje, horen weer vertellen wat voor ons het belangrijkste stuk informatie is en worden netjes bij de kassa van het park gedropt. Wij hoeven nu lekker niet in de rij en kunnen zo doorlopen nadat onze tassen zijn geïnspecteerd. Het park is prachtig versierd, er zijn live bandjes die de bekende kerstnummers voor hun rekening nemen en wij inmiddels woord voor woord mee kunnen galmen. Volgens ons programma begint de kerstshow om 7 uur en dus nog tijd genoeg om even te gaan spelen. En weer laat ik me verleiden om een 'ritje' te doen. Dit keer is het Space Mountain. Volgens Loek valt deze wel mee en durf ik dat vast en zeker ook, dus sluiten Mechie en ik mee aan in de rij. Als we dichter bij het vertrekpunt komen en we de 'karretjes' zien denken we inderdaad dat het nooit echt erg kan zijn. Het zijn tenslotte maar kleine karretjes. Wat we niet kunnen zien is dat we ook hier een soort harnas over ons heen krijgen wat voor vertrek ook nog per karretje gecontroleerd wordt door een medewerker van Disney om zich ervan te vergewissen dat we echt vastzitten en er niet uit kunnen (slik)! Okay, ik moet bekennen dat dit ritje niet zo erg was als die in Epcot, maar toch. Voor diegene die het fenomeen nog nooit hebben ondergaan: je gaat in het pikke donker, je ziet echt geen hand voor ogen, hebt geen idee of je omhoog, omlaag, links of rechts omgaat met een rot tempo over het parcours. Mijn haar ging er van rechtop staan, daar was geen gel voor nodig, en mijn ijsje deed heel erg zijn best om een weg naar buiten te vinden. Ik denk dat ik met enige zekerheid kan concluderen dat dit soort rides echt niks voor mij is. Voor Mechie trouwens ook niet, zij zat in het karretje achter me en gilde net als ik zo hard ze kon. We vermaken ons verder met iet wat rustiger zaken, eten een hapje en dan is het tijd om een plaatsje te zoeken in en om mainstreet om maar niks te missen van Mickey's Christmas Party. We hebben allemaal een polsbandje gekregen wat toont dat je er mag zijn, de overige gasten worden ondertussen vriendelijk verzocht om het park te verlaten. De bekende Disney figuren geven eerst een magical christmas show met zang en dans op het bordes van het kasteel, daarna is er een licht en laser show geprojecteerd op het kasteel wat echt geweldig gedaan was en vervolgens is het dan tijd voor de parade. We hebben best goede plaatsen met goed zicht op wat er zich allemaal afspeelt, achter een familie uit het een of andere oostblokland die duidelijk een overdosis suiker gehad hadden en zowat als Tigger bleven stuiteren. Tijdens de parade werden ze gemaand te gaan zitten op de stoep zodat de mensen achter hen, zij dus o.a. ook wat konden zien en gelukkig gaven ze hier gehoor aan. De parades zijn altijd leuk en altijd de moeite waard maar het vuurwerk na afloop, daar zijn echt geen woorden voor zo spectaculair. Inmiddels is het ongeveer half elf en is het flink afgekoeld. We besluiten om het voor gezien te houden en terug te keren naar huis. Het einde van een geweldige dag en helaas ook van onze vakantie. Thuis drinken we nog wat en gaan slapen want morgen staat ons een lange dag en terugreis te wachten.

De volgende ochtend staan we op de gebruikelijke tijd rond half negen op, douchen ons en pakken de koffers in. Ruimen hier en daar nog het een en ander op, onderwerpen het huis aan een laatste inspectie, controleren of alles goed afgesloten is, laden het monster in en gaan richting de 192 voor om een laatste uitgebreide ontbijt te verorberen. Daarna nog even langs een postkantoor om een boek te posten naar New York. Dan is er echt geen ontkomen meer aan en zetten we koers naar de luchthaven. We leveren met pijn in ons hart ons monster in en nemen afscheid. Als we willen inchecken bij United staat er een meneer voordat we in de rij kunnen plaatsnemen die er vandaag duidelijk geen zin in heeft en waarschijnlijk een waanzinnige ruzie thuis gehad heeft of zo danwel met het bekende verkeerde been uit bed is gestapt. We moeten onze koffers een voor een op een weegschaal plaatsen. Nu hadden we die krengen thuis ook al gewogen en wisten dat de een wat meer woog als de ander maar dat de vier samen niet over het totaal van 23 kilo per koffer x 4 was. Meneer ging hier niet mee akkoord en wees ons terug. We moesten de boel maar gaan herpakken. 1 koffer was precies 50 lbs. dus daar deden we niks meer mee en het 'mag het een onsje meer of minder zijn' spelletje tussen de andere drie koffers ging beginnen. Het heeft ongeveer een kwartiertje geduurd eer we de verdeling precies goed hadden (wat een flauwekul!). Nu meende de heer in functie hier helemaal niet meer op te reageren en konden we zo doorlopen, dit was trouwens nadat we one winterjassen uit de handbagage tas hadden gehaald omdat ie daar ook iets op aan te merken had en dat terwijl de meeste Amerikanen met complete hutkoffers aan boord gaan. Maar goed de tas was nu ongeveer half leeg en er viel niks meer op te zeggen. We checken in, gaan door de security check, met de monorail naar onze terminal en vervolgens naar de gate. We vertrekken met een kleine vertraging richting Chicago want ons toestel moet uit de een of andere hangar (?) komen. Gelukkig rammelt er niks meer als normaal en landen we veilig en wel in Chicago waar de temperatuur toch echt letterlijk en figuurlijk een jas scheelt. Blij dat we de winterjassen bij hebben! De vlucht naar Amsterdam verloopt voorspoedig, slapen doe ik niet, doe ik nooit in een vliegtuig dus 'vermaak' ik me met het kijken naar wat filmpjes en de zoveelste re-run van een aflevering van Friends. We landen op tijd in een nat en koud kikkerlandje: brrrrrrrr, halen de auto op bij lang parkeren en zetten koers richting het zuiden ... naar huis!

HET REGENT, HET REGENT!

Het regent vandaag in de sunshine State, dat hadden we nu net niet besteld :-( maar ja je doet er niks aan en leggen we er ons bij neer. Nog even op internet naar de weersvoorspellingen gekeken of dit een buitje zou zijn of dat het menes is, maar aan de grijze massa wolken te zien gaat dit een permanent buitje voor langere tijd worden. We ontbijten in de hoop dat de Amerikaanse Piet Paulusma het bij het verkeerde eind heeft maar als we klaar zijn en naar buiten lopen, de druppels op ons voelen neerdalen, is het een kwestie van de plannen bijstellen en wat doe je met dit weer..... S h o p p e n ! Mechie en ik laten ons door de mannen bij de mall af Millenia afzetten en brengen daar een paar uurtjes binnen door, verorberen nog een lekkere white chocolate mocca bij Starbucks en pluizen Macys uit. Om een uur of drie hebben we het wel gehad en smssen de mannen met de vraag of ze ons kunnen komen ophalen. Het is inmiddels gelukkig toch droog geworden en we krijgen een enthousiast berichtje terug van de heren dat ze die middag Crocky hebben gezien in en om de vijver. Waarom Crocky nu net moest wachten met zich te vertonen totdat wij er NIET waren is ons een raadsel en we zijn natuurlijk stik jaloers. We worden netjes door de mannen met het monster opgepikt en tuffen richting de bioscoop, we kiezen voor "Tower Heist" wat een leuke komische film blijkt te zijn. Tuurlijk eten we nog een klein hapje, bij Perkins dit keer en keren huiswaarts. Hopelijk is het morgen weer mooi weer, als we de Weather Channel mogen geloven zou dit het geval zijn. The sunshine State doet zijn naam weer eer aan.

PS De laatste twee dagen van onze vakantie werk ik bij als we weer thuis zijn dit weekend, dan kan ik ook meteen wat foto's toevoegen. Het is nu tijd om te gaan slapen, de koffers zijn gepakt, gelukkig past alles er in! En morgen vliegen we weer terug richting ons kikkerlanden... Wordt vervolgd ...

PANIEK IN DE TENT MET EEN HAPPY END

Vanmorgen begon zoals iedere morgen tijdens onze vakantie heel relaxed nadat we bij IHOP ontbeten hadden gingen we richting Wallmart om wat boodschappen te doen. Sofar so good en niks aan het handje. Na alles netjes in het monster te hebben geladen zette we koers op huis aan, rijden de straat in en ik duik, zoals altijd, mijn handtas in om de huissleutel uit mijn portemonnaie te vissen. Mijn hart slaat een slag over als ik alleen wat verdwaalde muntjes tegenkom en geen sleutel!!! Slik, help! Inmiddels staan we op de oprit en moet ik het slechte nieuws brengen aan de rest. Portemonnaie compleet ondersteboven gekeerd maar er komt canailles uit behalve ... de sleutel. Vervolgens mijn handtas aan een grondige inspectie onderworpen en uiteindelijk ondersteboven gekeerd maar nog steeds niks. Langzamerhand begin ik het toch lichtelijk benauwd te krijgen en flitsen allerlei scenario's door mijn hoofd zals het waarschuwen van de politie die vervolgens, net als in de film, de deur met zo'n geval moeten openrammen. Ondertussen ook de achterbank aan een minutieus onderzoek onderworpen en ook hier komen we van alles tegen behalve .... DE SLEUTEL! Tegen beter weten in gaat alles nog een keer op de schop, maar hoe graag we het ook willen de sleutel is en blijft verdwenen. Als echte muts zijnde heb ik natuurlijk ook de gegevens van Remco & Inge niet bij de hand, die liggen nsamen met de contactgegevens van de beheerder netjes in het laatje naast het bed! Onze, overigens zeer behulpzaam zijnde, buurman gevraagd maar helaas kon hij ons ook niet helpen. We besloten dat het enige wat we nu nog konden doen, voor we meer rigoureuze maatregelen zouden moeten gaan treffen, de route nogmaals rijden en overal navraag doen in de hoop dat een eerlijke vinder de sleutel ergens bij een kassa, klantenservice zou hebben afgegeven. Onze eerste stop is de Wallmart waar we navraag doen bij de kassa waar we hebben afgerekend, de omgeving rond de kassa aan een onderzoek onderwerpen als stelletje CSI agenten maar zonder resultaat. Nu is onze hoop nog gericht op de klantenservice, maar ook daar is niks afgegeven. Teleurgesteld en een tikkeltje ontmoedigd stappen we weer in en zetten koers naar de IHOP, echt onze laatste hoop. We lopen de zaak binnen en op de vraag "How Many?" antwoorden we dat we reeds eerder vandaag hier ontbeten hebben en onze huissleutel zijn kwijtgeraakt ergens maar waar? We durfden het bijna niet te vragen... Maar .... is er hier toevallig een huissleutel gevonden en afgegeven? Er verschijnt een grote glimlach op het gezicht van de serveerster en triomfantelijk houdt ze een sleutel omhoog die we onmiddellijk herkennen als de onze! Een enorme last valt van ons af en als een kind zo blij gaan we weer naar buiten na de mensen bij IHOP heel heel heel hartelijk bedankt te hebben voor het veilig bewaren van het dierbaar goed! Ik heb mezelf meteen ontheven van het ambt van sleutelbewaarder en het ambt overgedragen aan mijn schoonzuster Mechie die de sleutel meteen achter slot en grendel parkeerde in haar handtas pfffff... Gelukkig een klein huiselijk drama met een happy end. Dit betekende wel dat we hiermee een groot deel van de dag zijn beziggeweest. We hebben bij de buurman netjes gemeld dat de sleutel weer boven water was en. Het leed geleden. De rest van de middag nog wat gezwommen en ge-relaxed tot er druppels vielen en het op een gegeven moment gewoon echt begon te plensen. Het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen dus besloten we naar International Drive te rijden en Bass Outdoor store onveilig te gaan maken. De mannen gaan volgend jaar mei in Engelenad de coast to coast lopen, een wandeltocht van de westkust van Engeland naar de oostkust over een periode van twee weken, en hadden nog het een ander aan uitrusting nodig. De winkel was ook al helemaal in kerstsfeer en dat alleen al was de moeite waard. Daarna een lekker hapje gegeten en terug naar huis, nu zitten we lekker buiten, op het terras bij het zwembad met een glaasje wijn het blog bij te werken. Ongelofelijk toch, bijna half december en met alleen een t-shirtje aan buiten zitten s'avonds!

RUND UM HAUSE!

Na de afgelopen drukke doe-zie-reisdagen, vandaag maar eens een dagje pas op de plaats. Toch zijn we allemaal gewoon op tijd wakker, drinken we eerst op het gemak, op het terras en heerlijk in het zonnetje een kopje koffie/thee daarna ontbijten, het is goed te merken dat het weekend is want het is een stuk drukker; meer mensen hebben hetzelfde idee. We tuffen snel weer terug naar huis, verruilen onze kleren voor zwemkleding en installeren ons gewapend met een boekje op een van de lekker luie ligbedden: hoezo vakantiegevoel ;-) Heel goed uit te houden zo! Dat doen we dan ook totdat de wolken het winnen van de zon, en erger nog ze steeds grijzer, donkerder en dreigender worden. Tijd om te douchen, aan te kleden en op zoek te gaan naar de Florida Mall want daar blijven we tenminste droog ;-) We zijn niet de enige met dit idee. De toevoerwegen staan vast en op het immens grote parkeerterrein is het vechten om een plaatsje: happy holydays, het grote kerstshoppen is begonnen. We kijken wat rond maar vinden niet wat we zoeken. We eten een hapje bij de California Pizza kitchen en laten de Mall voor wat ie is om richting de bioscoop op International drive te tuffen. We kiezen voor de laatste nieuwe film met George Clooney: The Decendants geheten, helemaal niet vervelend om anderhalf uur naar George op een groot wit scherm te kijken! Als we weer buiten staan is het flink afgekoeld en maken we tijdens het teruglopen naar ons monster nog een onvervalste ruzie mee tussen een Amerikaanse variant op de familie Flodder. Het ging hard tegen hard en je zou het zo in een aflevering van "911 what is your emergency" kunnen plaatsen want met dat volume en woeste armbewegingen over en weer, verwachtte we dat er ieder moment een geweer aan te pas zou komen. Genoeg spanning en sensatie, we blijven niet hangen om de afloop af te wachten maar zoeken de veilige warmte van ons monster op die ons tevreden zoemend en zoevend weer netjes op de oprit thuis aflevert. Alweer een dag voorbij, de tijd gaat veel te snel ...

LIFE IS LIKE A BOX OF CHOCLATS YOU NEVER KNOW WHAT YOU'RE GONNA GET

... and that's all I have to say about that! Deze uitspraak van Tom Hanks uit de film Forrest Gump is wereld beroemd geworden. Iedereen kent de scène waarbij Forrest, gezeten op een bankje, wachtend op de bus zijn levensverhaal vertelt. Het verhaal van deze film speelt zich voor een groot deel af in Savannah maar ook andere films zoals Midnight in the garden of good and Evil met Kevin Spacey en Forces of Nature met Sandra Bullock zijn hier opgenomen. We staan op tijd op en ontbijten in ons hotel waar de southern hospitality zijn naam eer aan doet. Mijn ervaring is dat wanneer je een stad wilt bezichtigen en je niet al te veel tijd hebt, bijvoorbeeld net als in ons geval maar een dag, je dat het beste kunt doen met een hop-on-hop-off tour als die er is. In Savannah heb je diverse aanbieders, wij kiezen voor de oud Town trolley en maken eerst het rondje helemaal omdat je op die manier een goed overzicht krijgt van de bezienswaardigheden en kun je je keuze maken waar je de tweede ronde wilt hop offe om het zo maar te zeggen. We kunnen een kaartje kopen aan de overkant van ons hotel, lekker makkelijk, maar als we aankomen blijkt de computer kaduuk en worden we meegenomen naar een iets verder op gelegen dependance. Hier werkt alles gelukkig naar behoren en met de kaartjes op zak nemen we plaats op een bankje om de eerste de beste voorbij komende troley aan te houden. Terwijl we wachten en rondkijken worden we vermaakt door twee heren van de gemeente die begonnen zijn om de lantaarnpalen van de nodige kerstversieringen te voorzien. De opmerking "hoeveel mannen zijn er nodig om..." vul maar in, gaat hier ook op. Het project is een guirlande met strikken om de lantaarnpaal te wikkelen van onder naar boven. Er wordt een ladder neergezet op een manier dat de ARBO in Nederland nooit akkoord zou gaan en meneer nummer 1 klimt met een uiteinde van de guirlande naar boven en begint ijverig het op een dusdanige manier te bevestigen dat het zeker en vast orkaan proof is! Ondertussen zit meneer 2 ook niet stil en is bezig het draai ritueel aan de ondermijnde vast te zetten. Het karwei lijkt geklaard, meneer 1 komt de ladder af naar beneden en samen inspecteren ze de lantaarnpaal. Het lijkt te zijn goedgekeurd maar Ehhh een ding ontbreekt; het licht! Waar is de stekker? Nou niet aan de onderkant waar is zou moeten zijn maar je raadt het al; aan de bovenkant. De mannen moeten er net als wij smakelijk om lachen en weer klimt meneer 1 de ladder in immer veel moeite zijn orkaan proof bevestigde guirlande los te peuteren, de handel los te maken, ladder af, ontwarren, er zeker van zijn dat nu de goeie kant mee naar boven gaat en het hele circus begint weer van voor af aan. Dit keer gaat het gelukkig goed : drie keer is scheepsrecht want hiervoor was er ook al een poging volgens hetzelfde ritueel geweest waarbij de lampjes het niet bleken te doen en alles weer naar beneden gehaald moest worden. Als de heren klaar zijn komt ook onze trolley aanrijden en kunnen we instappen. Je krijgt op deze manier ook veel informatie en verhalen te horen over de stad. Het is mooi weer, het zonnetje schijnt en de temperatuur begint ook weer aangenaam te worden. Savannah met z'n schitterende koloniale huizen en rijk verleden is meer dan een bezoekje waard! We lunchen in de beroemde Six Pence Pub en genieten van een lekker Engels biertje! Na de lunch bezoeken we de river front een niveau lager als de stad gelegen aan de Savannah rivier. Je vindt hier leuke kleine winkeltjes en restaurantjes. We eten een lekker ijsje aan de waterkant en dan is het langzaam tijd om de shutroley weer op te pikke. Voor de laatste stop: ons hotel om de tassen en natuurlijk ook ons monster op te halen. We rijden in 5 uur precies terug naar Orlando en zijn toch ook weer blij lekker in ons huisje terug te zijn maar Charleston en Savannah waren zeker een bezoekje waard.

TERUG IN DE TIJD

Een bezoek aan Boone Hall Plantation in Mt Pleasant brengt ons terug in de tijd. Deze plantage is een van de bekendste omdat hier de bekende tv serie "North & South" met Patrick Swayze is opgenomen, zo ook "Queen" met Halle Berry naar een boek van Alex Haely. Het oorspronkelijke huis dateert uit 1681 maar is in de loop der jaren 4x opnieuw opgebouwd, de laatste keer in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Oorspronkelijk ruim 5000 ha groot en een grote katoen plantage, nu nog ca. 730 ha groot en wil er alles groeien behalve katoen. Het is een nog steeds werkende plantage waar allerlei fruit e.d. verbouwd worden. Op het terrein van de plantage staan nog steeds een aantal van de slavenhuisjes die hun eigen verhaal vertellen over hun rol op de plantage, kun je een rondleiding krijgen door de beneden verdieping van het huis en door de mooie tuin lopen. De meeste indruk maakt toch wel de in 1743 door de zoon van John Boone aangelegde oprijlaan met live oaks aan beide kanten. Na de middag verlaten we Charleston en zetten koers naar Savannah, Georgia. Ons hotel ligt in het historisch district van de stad, ook dit hotel (het AVIA Hotel) hebben we voor een schappelijk prijsje op priceline gewonnen. We checken in en besluiten de omgeving te verkennen al begint het langzaam donker te worden. Savannah is een heerlijke stad, gesticht in 1733 Als de koloniale hoofdstad van de provincie Georgia. We dwalen wat door het oude historische centrum, maken onderweg nog een GAP onveilig en worden verrast door een groep Christmas Carol Singers, die gewoon spontaan op de stoep hun kerstliederen staan te zingen. De stad is overigens schitterend versierd en verlicht tijdens deze donkere dagen voor de kerst en alle voorbijgangers, inclusief wijzelf genieten met volle teugen. Inmiddels beginnen de magen te knorren en dat is het teken om een restaurant te zoeken en een hapje te gaan eten. We lopen pardoes tegen een Outback Steakhouse op en besluiten daar de warmte binnen op te zoeken. Onder het genot van een lekker glaasje wijn overpeinzen we de dag ...